fanavaran
آخرین اخبار
   
    کد خبر : 10149
    تاریخ انتشار : 24 تیر 1391 13:52
    تعداد بازدید : 473

    سيمين بهبهاني، شاعر دوستي

    سه شنبه این هفته را باید به مهماني شعر برویم چرا كه در اين روز شاعري آمده است.

    ادبیات:

    جوادلگزیان

    ۲۸ تیر ماه ۱۳۰۶ در تهران سیمین بهبهانی، شاعري غزلسرا كه با شعرهايي به يادماندني‌اش در قلب فارسي زبانان ره به جاودانگي مي‌برد، هستي را آغاز كرد.
    وزن‌‌هاي ابتكاري و جديدي  كه او به غزل فارسي هديه كرد و لطافت گفتارش، باراني است از آسمان هميشه آبي شعر كه دوستان را مي‌برد به آن سوي زيبايي ابرهاي بهاري احساس.
    نوگرايي در عين رعايت سنت غزل، درسي است فراموش نشدني از او به همه كساني كه دلبسته شعر فارسي‌اند و جوياي مخاطب.
    مدال کارل فون اوسی یتسکی و جایزه لیلیان هیلمن از دستاوردهاي فعاليت ادبي اوست. شركت ثمربخش او در همه فعاليت‌هاي ادبي و انجمن‌‌هاي شعر و ياري‌اش به جوانان باهمتي بلند هم از موجبات بزرگي اوست.
    در يك عصر تابستاني  با ابرهايي گاه و بي‌گاه مي‌توان با زيبايي شعر او هم آوا شد و به ياد دوستي‌‌ها خواند:

    دلم گرفته‌اي دوست! هواي گريه با من
    گر از قفس گريزم، كجا روم، كجا من؟
    كجا روم؟ كه راهي به گلشني ندانم
    كه ديده برگشودم به كنج تنگنا، من
    نه بسته‌ام به كس دل، نه بسته کس به من دل
    چو تخته پاره بر موج، رها، رها، رها، من
    ز من هر آن‌كه او دور، چو دل به سينه نزديك
    به من هر آن‌كه نزديك، از او جدا، جدا، من!
    نه چشم دل به سويي، نه باده در سبويي
    كه تر كنم گلويي به ياد آشنا، من
    ز بودنم چه افزود؟ نبودنم چه كاهد؟
    كه گويدم به پاسخ كه زنده‌ام چرا من؟
    ستاره‌ها نهفتم در آسمان ابري -
    دلم گرفته اي دوست! هواي گريه با من...


    نظر شما



    نمایش غیر عمومی
    تصویر امنیتی :