آخرین اخبار
facebook Telegram RSS ارسال به دوستان نسخه چاپی
کد خبر : 194647
تاریخ انتشار : 12 آبان 1395 0:26
تعداد بازدید : 760

استفاده از واقعیت مجازی برای درمان اسکیزوفرنی

تاکنون محققان از فناوری واقعیت مجازی برای درمان بیماری هایی چون ترس از حیوانات استفاده کرده اند اما این بار محققان اروپایی از این فناوری برای بهبود روابط اجتماعی بیماران مبتلا به اسکیزوفرنی بهره ببرند.

فناوران- محققان اروپایی طرحی به نام «یوروموو» به دنبال این هستند تا با استفاده از واقعیت مجازی روند درمان بیماران را بهبود ببخشند که به خاطر بیماری شان در برقراری روابط اجتماعی دچار مشکل می شوند. اساس این طرح مفهوم «آلتراگو» (خود دیگر) است. دانشمندان اروپایی برای بهبود روابط اجتماعی این بیماران و بازگرداندن آنها به جامعه از آواتار خود بیمار استفاده می کنند.
مهدی حافظ، یکی از۴۰ بیماری است که به طور داوطلبانه در آزمایش های این طرح حضور دارد. او از ۲۳ سالگی از اسکیزوفرنی رنج می برد. او قبلا در یک رستوران کار می کرد اما به خاطر عوارض جانبی داروهای قوی مورد مصرفش مجبور شد کار خود را رها کند.
مهدی درباره بیماری اش می گوید: قبل از تشخیص بیماری فکر می کردم ابتلا به اسکیزوفرنی یعنی داشتن شخصیت دو پاره اما بعدا متوجه شدم که فقط این نیست. هر بیماری نشانه های مختلفی دارد. بعضی ها صدا می شوند. برخی دچار توهم می شوند و عده ای هم مثل من به شدت پارانوئید می شوند. من بعد از تشخیص دچار ترس شده بودم. چون فهمیدم که زندگیم دچار تغییرات درازمدت و دنباله دار خواهد شد. فهمیدم که نمی توانم کارهایی را بکنم که انجامشان برای دیگران عادی است.آزمایش های بالینی روی آواتار بیماران در بیمارستان بیماران روانی در مونپولیه در جنوب فرانسه انجام می شود.
رابین سالسی، متخصص علوم حرکت بالینی می گوید: آواتار بیماران را براساس ریخت شناسی (شکل ظاهری و فرم اندامگان) آنها آماده می کنیم. همچنین روی شباهت های حرکتی و رفتاری میان بیمار و آواتار او کار می کنیم. به این منظور، حسگرهایی روی سطح بدن بیمار قرار می دهیم تا حرکات او را ثبت کند و به این ترتیب، به مدل حرکتی هر کدام از بیماران دست پیدا می کنیم. این مدل حرکتی را در آواتار او هم پیاده می کنیم.
اساس این تحقیقات نظریه شباهت (similarity theory) است. طبق این نظریه در علوم اعصاب، برقراری رابطه و تعامل اجتماعی با فردی که به ما شباهت دارد، ساده تر است.
دلفین کاپدویل، روانپزشک بیمارستان «کولومبیر» در مونپولیه می گوید: اگر آواتار شبیه من باشد و همان حرکاتی را انجام بدهد که من انجام می دهم، بهتر می توانم حسی را که آواتار به من می دهد، به یاد داشته باشم. درنتیجه درمان هم کارآمدتر خواهد بود.
در طراحی این آواتارها، فناوری های اسکن بدن انسان، سیستم های ردیابی حرکت و مدل های پیچیده ریاضی به کار گرفته می شود.
کراسیمیرا سانوا، ریاضیدان دانشگاه اکستر در انگلستان که با این طرح همکاری می کند، می گوید: روش ها و الگوریتم هایی که به کار می بریم، خیلی عام است. از آنها می توان برای بررسی شباهت یا تفاوت در الگوهای حرکتی استفاده کرد. می توان آنها را برای بررسی فرد یا گروه به کار برد. زیبایی ریاضیات در همین نکته است. محققان می گویند که مرحله بعدی تحقیقات گسترش نوعی فناوری است که مطمئن تر، کارآمدتر و همچنین ارزان تر باشد و بیمار بتواند از آن در منزل هم استفاده کند.
بنوآ باردی، متخصص علوم حرکت بالینی و مسوول هماهنگ کننده طرح می گوید: بیماران می توانند سامانه مربوط به طراحی آواتار را از روی وب سایت ما دانلود کنند و با پلات فرم های مختلف مثل دوربین تلفن هوشمند، کامپیوتر شخصی یا سینمای خانگی به کار ببرند، بدون اینکه لازم باشد به بیمارستان مراجعه کنند.


نظر شما



نمایش غیر عمومی
تصویر امنیتی :