آخرین اخبار
facebook Telegram RSS ارسال به دوستان نسخه چاپی
کد خبر : 194852
تاریخ انتشار : 15 آبان 1395 11:9
تعداد بازدید : 683

سندروم رگولاتوری در ایران

علی شمیرانی- در حرفه مطبوعات مقوله ای داریم به نام «دروازه بانی خبر». برای این مفهوم تعابیر و تفاسیر زیادی مطرح شده اما به شکل ساده شامل گزینش و پردازش اخبار است که مسوولان مشخص در یک رسانه بنا بر اهداف، سیاست ها، مخاطبان و منافع رسانه اقدام به تایید انتشار اخبار واصله می کنند. این مسوولیت در گذشته به واسطه قلت منابع تولید اخبار با پیچیدگی های امروزی مواجه نبود، اما امروز، سرعت انتشار اخبار در کنار کثرت منابع خبری کار دروازه بانی اخبار را سخت تر از گذشته کرده است.


در حوزه نهادهای مقررات گذار ارتباطی نیز شاهد وضعیت مشابهی هستیم و چند سالی می شود که شرایط عجیبی به رگولاتورهای حوزه ارتباطات دنیا تحمیل شده است و این شرایط هر روز با ظهور فناوری ها و کسب وکارهای جدید پیچیدگی بیشتری نیز پیدا می کند.
حالا رگولاتورهای ارتباطی همچون دروازه بان هایی شده اند که تنها یک توپ و یک بازیکن پا به توپ مقابل خود نداشته و همزمان چندین بازیکن پا به توپ در حال شوت کردن به سمت این دروازه ها هستند. البته این مورد امروزه تغییرات شگرف دیگری نیز کرده و از خارج زمین بازی کشورها نیز توپ هایی به سمت این دروازه ها ارسال می شود.
در چنین شرایطی به نظر می رسد رگولاتورهای ارتباطی دنیا با نوعی سندروم مواجه شده اند. در ایران اما طبق معمول اوضاع این سندروم متفاوت تر و گویا وخیم تر است؛ چراکه صدور مجوزهای ارتباطی در کشور ما از جهات مختلفی با ملاحظات و پیچیدگی هایی مواجه است. مثلا برخی پیام رسان های خارجی در ایران بدون مجوز و پذیرش مقررات ما فعال هستند، اما پیام رسان های داخلی نیازمند مجوز هستند.
این قسمت ساده ماجراست. درباره مسایلی همچون تلویزیون اینترنتی شاهد دو رگولاتور در این عرصه هستیم، یکی سازمان تنظیم مقررات و ارتباطات وزارت ارتباطات و دیگری سازمان صدا و سیما. در نتیجه بازیگران و متقاضیان فعالیت در این عرصه کار سختی در پیش دارند و هر بازیگری به سمت هر رگولاتور برود، با تهدید رگولاتور دیگر مواجه می شود.
یا در نمونه ای دیگر رگولاتور وابسته به دولت، برای حمایت از یک اپراتور وابسته به دولت، باید دوره های انحصار جدید تعریف کند و بقیه باید دست از کار بکشند تا اپراتور دولتی بتواند روی پای خود ایستاده و به شرایط ثبات برسد. نمونه ای که درخصوص آغاز به کار رایتل و تمدید چندباره منع ارایه خدمات تصویری و نسل 3 از سوی دو اپراتور دیگر شاهد آن بودیم و کار تا جایی پیش رفت که اصلا مکالمه تصویری از رونق افتاد و عقب افتادگی و خسارت های قابل ملاحظه ای نیز متوجه کشور شد.
در حوزه ارایه فیبرنوری نیز اکنون شاهد مشکل مشابهی هستیم. در این خصوص چند اپراتور جدید وارد میدان شده اند، اما ناگهان سروکله یک شرکت خارجی پیدا می شود که قصد سرمایه گذاری روی اپراتوری را دارد که اتفاقا بخشی از سهامش در اختیار دولت است. در اینجا نیز اوضاع متفاوت می شود و موضوع تمدید دوره انحصار و مطالبی از این دست مطرح می شود. حالا سایر بازیگران معطل مانده اند تا نتیجه مشخص شود.بماند که در این میان گه گاه صدایی هم از شورای رقابت و اخیرا سازمان حمایت از مصرف کننده نیز بلند می شود.از این موارد زیاد یافت می شود و به پیچیدگی «سندروم رگولاتورهای ارتباطی در ایران» نیز بیشتر می افزاید. نوشتن از اینکه چه باید کرد و کدام نهاد باید وارد عمل شود نیز آب در هاون کوبیدن است؛ چراکه متولی، صورت مساله و راه حل سال هاست که روشن و روی میز است.


نظر شما



نمایش غیر عمومی
تصویر امنیتی :