fanavaran
آخرین اخبار
   
    کد خبر : 1995
    تاریخ انتشار : 23 مهر 1390 6:12
    تعداد بازدید : 829

    سال بد برای بزرگان فناوری اطلاعات ادامه دارد

    دنیس ریچی راهی Void شد

    دنیس مک آلیستر ریچی، دانشمند علوم کامپیوتری، یکی از خالقان سیستم عامل یونیکس و طراح زبان برنامه نویسی C پس از مدت ها جدال با بیماری هفته گذشته (8 اکتبر) در 70 سالگی در خانه اش درگذشت.

    فناوران

    ریچی در برانکسویل نیویورک به دنیا آمد و موفق به اخذ مدارک تحصیلی فیزیک و ریاضیات کاربردی از دانشگاه‌ هاروارد شد. از سال 1967 به استخدام مرکز تحقیقات علوم کامپیوتر در Bell Labs درآمد و در سال 1968 نیز مدرک دکترای خود را از ‌هاروارد گرفت.

    خلق زبان برنامه نویسی C و مشارکت در پروژه طراحی سیستم عامل یونیکس به همراه کن تامپسون نام او را در زمره پیشگامان علوم کامپیوتر ثبت کرد. زبان برنامه نویسی C همچنان به صورت گسترده مورد استفاده برنامه نویسان و طراحان سیستم عامل است و در طراحی زبان‌های برنامه نویسی دیگر نیز تاثیر بسزایی داشته است.

    او به همراه همکار قدیمی‌اش کن تامپسون در سال 1990 مدال Richard W. Hamming را نیز از IEEE به علت خلق یونیکس و C دریافت کرد.

    همچنین کتاب راهنمای زبان برنامه نویسی C که او و کرنیگان با نام The C Programming Language نوشتند و به کتاب K&R معروف شد از مهم‌ترین کتاب‌های مرجع در زمینه این زبان برنامه نویسی به شمار می‌رود.

    ریچی که به علت نقش آفرینی در توسعه یونیکس و طراحی زبان محبوب C در دنیای کامپیوتر شناخته شده بود، بیشتر دوره کاری‌اش را در Bell Labs گذراند. او در سال 1983 میلادی موفق به دریافت جایزه تورینگ شد و در سال 1999 نیز مدال ملی فناوری را از دست بیل کلینتون، رییس جمهوری وقت آمریکا دریافت کرد. او در زمان بازنشستگی در سال 2007 رییس واحد تحقیقات Lucent Technologies بود.

    ریچی یک نام مستعار هم داشت. به او dmr می‌گفتند که سرواژه نام او و آدرس ایمیلش در موسسه Bell Lans بود.

    در ادامه مصاحبه‌ای با دنیس ریچی را می‌خوانید که به خانواده زبان‌های برنامه نویسی C و جاوا می‌پردازد. آنچه در پی می‌آید بخشی از مصاحبه‌ای با ریچی، استروستراپ (خالق C++) و گوسلینگ (مبدع جاوا) است که در C++ Report منتشر شده است.

    چرا خانواده زبان‌های برنامه نویسی C اینقدر محبوب شده و مورد استفاده قرار گرفته است؟

    ریچی: این موضوع برای من هم همواره کمی ‌اسرارآمیز بوده است. مشخصا استفاده از C در روزهای اول یعنی دهه 70 و 80 میلادی متاثر از یونیکس بود. در آن دوره استفاده از سیستم عامل یونیکس در مجامع علمی ‌و تحقیقاتی رو به رشد بود و بعد در دهه 80، وقتی که یونیکس به نرم افزار پایه ایستگاه‌های کاری مطرح شد، C هم با آن رشد کرد. طبیعت غیر سیاسی C و یونیکس هم به این موفقیت کمک کرد. موارد فنی و نیمه فنی را هم در این رابطه می‌توان مطرح کرد. مثلا این زبان هم برای توصیف اشیا در یک زبان سطح بالا کارایی خوبی داشت و هم اینکه از نظر نیاز به امکانات سخت افزاری بسیار ساده بود که پیاده سازی را ارزان می‌کرد.

    هدف اصلی‌تان در طراحی C چه بود؟ این زبان قرار بود چه مشکلاتی را حل کند و چه مشکلاتی را هدف نگرفته بود؟

    این اهداف چقدر در طول زمان تغییر کرد و چرا؟

    ریچی: هدف اصلی در طراحی C در طول سال‌های متمادی تغییر نکرد. ضمن اینکه من در تغییراتی که از سال‌های 1989 یا 1999 اتفاق افتاد، نقش محوری نداشتم. استانداردهای ANSI در سال 1989 و ISO در 1999 بهتر از اسناد قدیمی‌ اشیا را کد کرد و شاید مهم ترین چیز در آنها را باید خود من مدت‌ها پیش در نظر می‌گرفتم که function prototypes بود.

    اگر می‌شد به عقب برگردید چه چیزی را در طراحی عوض می‌کردید؟

    ریچی: اشکال عمده‌ای در کار نبوده است.

    با تجربه‌ای که شما دارید، فکر می‌کنید یک برنامه‌نویس تازه کار چقدر باید وقت بگذارد تا برنامه نویس حرفه‌ای C شود؟ برای برنامه‌نویس حرفه‌ای زبان‌های دیگر چقدر طول می‌کشد؟

    ریچی: جواب این سوال را نمی‌دانم. همیشه این لطیفه را می‌گویم که «خودم هرگز مجبور نبوده‌ام C را یاد بگیرم.»

    ریچی: هدف C به عنوان فرزند B این بود که زبانی را که برای ماشین‌های نزدیک‌تر به زبان طبیعی ساخته شده بگیرد و آن را برای سخت افزارهای جدیدتر مثل PDP-11 

    آماده کند. زیاد طول نکشید که بفهمیم این زبان با ماشین‌های مختلف قابلیت هماهنگی دارد.

     

     

     


    نظر شما



    نمایش غیر عمومی
    تصویر امنیتی :