آخرین اخبار
facebook Telegram RSS ارسال به دوستان نسخه چاپی
کد خبر : 203693
تاریخ انتشار : 10 اسفند 1395 10:22
تعداد بازدید : 818

فناوری نقایص بدن ما را جبران می‌کند

عصر اندام بیونیکی

فناوری ها در جای جای بدن انسان جا گرفته اند تا نقص یا نبود اندام های او را جبران کنند. این فناوری ها، از دست های روباتیکی که با ذهن کنترل می شوند و حرکت می کنند تا چشم های الکترونیکی و اسکلت های خارجی که افراد ناتوان می پوشند، رفته رفته به بخشی از بدن های ما تبدیل می شوند تا روز به روز به مفهوم انسان بیونیکی یا ابر انسان نزدیک ترمان کنند. در این گزارش به تعدادی از موارد استفاده از فناوری برای رفع نواقص اندام انسان نگاهی می اندازیم.



 چشم بیونیکی
دانشمندان در مطالعات خود به دنبال آن هستند تا با کمک فناوری روز افراد نابینا بتوانند بار دیگر لذت دیدن را تجربه کنند. دسامبر سال گذشته، پزشکان توانستند با استفاده از چشم بیونیکی، بینایی نسبی 10 بیمار نابینا را در مرکز خدمات بهداشت انگلیس را بازگردانند.
در این چشم بیونیکی، یک دوربین ویدیویی کوچک روی عینک تعبیه شده که تصاویر ضبط شده را به طور بی سیم به یک تراشه کامپیوتری متصل به شبکیه بیمار ارسال می کند که بخش حساس به نوری است که در پشت چشم قرار گرفته است. 
دنیایی که بیماران از طریق چشم بیونیکی مشاهده می کنند، سیاه و سفید است. اما آنها می توانند نور و تاریکی، سایه ها و موانع را تشخیص بدهند و یاد می گیرند که حرکات را نیز ببینند. 
محققان بیمارستان چشم پزشکی «مورفیلدز» لندن با بررسی این چشم بیونیکی در آزمایش های صورت گرفته نشان داده اند که بیماران می توانند به درستی به اشیای آشنای اطراف خانه برسند و آنها را به دست 
آوردند. 
بیماران همچنین به کمک این چشم می توانند خودروها را در خیابان تشخیص دهند و با استفاده از خطوط عابر پیاده بدون خطر از خیابان عبور کنند. برخی حتی قادرند اعداد نوشته شده روی ساعت یا نوشته هایی با اندازه بزرگ را در جاده ببینند. 
این تنها عملکردهای ابتدایی چشم بیونیکی است و محققان امیدوارند با ارتقای نرم افزار برنامه ریزی شده، تشخیص چهره و دیدی سه بعدی را نیز به آن اضافه کنند.

 مغز الکترومغناطیسی
ایمپلنت های مغزی در حال حاضر برای مهار قدرت ذهن به منظور کمک به افراد معلول مورد استفاده قرار می گیرد. دانشمندان در حدود 100 سال دریافتند که مغز امواج الکترومغناطیسی تولید می کند که حرکت کردن را به ماهیچه های بدن می آموزد. در واقع از این فناوری برای دسترسی به افکار بیمار و حرکت ماهیچه ها استفاده می شود.
 اولین شخصی که از این قابلیت استفاده کرد، یک مرد آمریکایی بود که مبتلا به نوعی سندروم بود و قادر به برقراری ارتباط نبود. دانشمندان دانشگاه «اموری» واقع در آتلانتا، در سال 1998 الکترودهایی را در مغز این بیمار قرار دادند و او توانست از قدرت ذهنش برای حرکت دادن نشانگری روی یک صفحه نمایشگر استفاده کند و حروفی را انتخاب کند. 
این کار در حرف زدن و برقراری ارتباط با دنیای خارج به بیمار کمک می کرد. 
محققان، این سیستم را که به «واسط مغز- رایانه» معروف است، اصلاح کردند. بنابراین اکنون بیماران می توانند از امواج مغزی برای حرکت دادن تجهیزات مکانیکی استفاده کنند. 
چند بیمار ویلچرنشین که کنترلی روی دست ها و پاهای خود نداشتند، با استفاده از امواج مغزی توانستند ماهیچه های خود را حرکت دهند و با رساندن خود به میز، فنجان را از روی میز بردارند و حتی با چنگال غذا 
بخورند.
این بیماران برای کمک گرفتن از قابلیت این فناوری، کلاه نرمی را به سر گذاشتند که 54 الکترود روی آن تعبیه شده بود که امواج مغزی را گرفته و امواج مغزی صادره از ناحیه ای از مغز را که مسوول کنترل حرکات دست هاست، انتقال می دهد.
 حلزونی گوش
ساخت اندام های مصنوعی در مقایسه با جایگزینی یا ارتقای ارگان های دارای حسگر مانند گوش، نسبتا ساده تر است. موفق ترین روشی که محققان برای بهبود شنوایی مورد استفاده قرار داده اند، کاشت حلزونی گوش بوده است که جایگزینی برای حلزون گوش محسوب می شود. 
این قسمت، در گوش داخلی قرار گرفته که صداها به کمک 32 هزار سلول باریک مو به سیگنال های الکتریکی تبدیل می شوند و به مغز ارسال می شوند. در مدل بیونیک، یک میکروفون، صداها را به تکانه های دیجیتال و روی مغز تبدیل می کند. 

 لوزالمعده مصنوعی
نقش پانکراس یا لوزالمعده در بدن تولید انسولین به منظور پاک کردن قند از خون و تبدیل آن به سلول است. دانشمندان کمبریج دستگاهی ابداع کرده اند که می تواند هر دو عملکرد لوزالمعده را شامل کنترل قند خون و پمپاژ انسولین در موقع نیاز انجام دهد. این لوزالمعده مصنوعی به اندازه لوزالمعده طبیعی بدن بیمار با دقت کار می کند.
استفاده از این لوزالمعده مصنوعی خطر کاهش شدید سطح قند خون را پایین می آورد. محققان در این حالت، یک حسگر را زیر پوست شکم قرار می دهند تا قند خون بیمار را کنترل کند و اطلاعات دریافتی را به یک کامپیوتر ارسال می کند که می تواند مقدار انسولین موردنیاز بدن بیمار را محاسبه کند. 
این اطلاعات سپس به پمپی که روی کمربند سوار شده است، فرستاده می شود که از این طریق انسولین را به واسطه چسبی که داخل پوست قرار گرفته است، به بدن تزریق می کند. محققان انگلیسی بر این باورند که تزریق انسولین به این شیوه تا 25 درصد کنترل انسولین را بهبود می بخشد.


نظر شما



نمایش غیر عمومی
تصویر امنیتی :