fanavaran
آخرین اخبار
   
    کد خبر : 213628
    تاریخ انتشار : 25 تیر 1396 10:55
    تعداد بازدید : 364

    بدبینی به واردات مانع توسعه تجارت خارجی

    تجارت خارجی را بی شک می توان یکی از مهم ترین عوامل رونق بازار داخلی برشمرد. در جهان فرارقابتی امروز، تجارت خارجی، تبدیل به یک پدیده سرنوشت ساز برای نظام های اقتصادی شده است و همه کشورها تلاش می کنند از آن به عنوان یک ابزار تعادل بخشی به بازارهای داخلی، بیشترین بهره برداری را کنند. در این میان مثبت بودن تراز تجاری یعنی پیشی گرفتن صادرات بر واردات، جزو آرزوهای هر کشور است. چراکه نشان دهنده قوام یافتن تولید داخل و ارتقای کیفی محصولات تولیدی است. ضمن اینکه می تواند به پایداری بازارهای خارجی نیز منجر شود. اما موضوع اساسی که ممکن است مورد غفلت قرار گیرد این است که این پیشی گرفتن، باید ناشی از افزایش حجم تولید داخل باشد، نه اینکه به دلیل وضع محدودیت ها و ممنوعیت ها در مسیر واردات قانونی ایجاد شده باشد.

    علیرضا مناقبی 
    رییس مجمع واردات
    اقتصاد ایران در چند سال اخیر که درگیر تحریم های غیرانسانی بود، نشان داد که سخت نیازمند بازبینی صحیح، واقع گرا و منطبق بر منافع ملی در «نحوه ارتباط میان مصرف، تولید و تجارت» است. اگر به معنای واقعی به دنبال دستیابی به یک اقتصاد تاب آور و مقاوم هستیم، باید آن را به صورت ساختاری در کشور پایه ریزی کنیم و دست از حاشیه رفتن ها و شعارپراکنی ها و فعالیت های مقطعی و گذرا که سرانجامی هم ندارد، برداریم. در این راستا باید اعتراف کنیم که مثبت شدن تراز تجاری، در شرایطی که با توسل به انواع و اقسام اهرم های غیرتعرفه ای، واردات محدود شده باشد، چندان هدف زیبنده ای برای اقتصاد نیست. وقتی استهلاک برای تجارت خارجی، اعم از صادرات و واردات، به قدری افزایش یافته که فعالان اقتصادی، هرروز خطر ورشکستگی و حذف از بازار را با گوشت و استخوان خود لمس می کنند، نمی توان به مثبت شدن تراز تجاری چندان دل بست و آن را نشان از رشد اقتصادی تصور کرد.
    متأسفانه شرایط به گونه ای است که به نظر می رسد یک تفکر استراتژیک که اقتصاد مقاومتی را به معنای انزوای اقتصادی ایران معنا می کند، هرروز تلاش می کند که بخش زیادی از انرژی و توان فعالان بخش خصوصی در حوزه واردات رسمی و قانونی را در کلاف سردرگم بروکراسی اداری تلف کند تا جایی که به جای آنکه دغدغه اصلی بنگاه ها انجام فراینده های اصلی مرتبط با تولید و تجارت باشد، باید تمرکز خود را بر گذر از دست اندازها و موانع موجود در بروکراسی غیر کارآمد برخی دستگاه های دولتی قرار دهد.
    بی شک اگر ارتباط میان تولید و تجارت در نظام اقتصادی کشور در قالب شاخص های مدون تعریف شود، ترکیب واردات به کشور را می توان مبتنی بر کیفیت و کمیت تولید داخل، ارزیابی و حتی برنامه ریزی کرد و درصورتیکه چنین سازوکاری فراهم شود، سرمایه ایرانی در کش وقوس تغییرات پیاپی و بی جای دستورالعمل های یک شبه، بیش از این تلف نخواهد شد و با ارتقای سطح امنیت سرمایه گذاری می توانیم شاهد روزهای بهتری برای اقتصاد باشیم.
    امروز اکثر بنگاه های بخش خصوصی دچار مشکل تأمین نقدینگی هستند و این موضوع سبب شده درزمانی که به نقدینگی برای خرید خارجی نیاز دارند، نتوانند از فرصت های تجارت خارجی به شایستگی بهره برداری کنند. این در حالی است که فرصت ها در تجارت خارجی، به صورت زودگذر و مقطعی پیش روی تجار قرار می گیرند و واقعیت این است که اگر بخش خصوصی نتواند از این فرصت ها بهره برداری کند، مجبور است کالای موردنیاز مردم را از بازارهای جهانی، با هزینه تمام شده بالاتر خریداری کند.
    بر پایه این باور باید بپذیریم که برای رشد و توسعه کشور، نیاز به یک تغییر اساسی در تعریف نقش واردات در توسعه کشور داریم.
    منبع: اتاق ایران


    نظر شما



    نمایش غیر عمومی
    تصویر امنیتی :