آخرین اخبار
facebook Telegram RSS ارسال به دوستان نسخه چاپی
کد خبر : 27974
تاریخ انتشار : 11 خرداد 1392 15:24
تعداد بازدید : 559

جهان را در باغچه خانه ات بساز

پسر من هنوز یک سال اش نشده. از زمان تولد من تا حضور او، چیزهای بسیاری به این جهان اضافه شده که شمارش شان هم می تواند حال مان را متغیر کند. سی و چهار سال پیش حتی انقلاب تصاویر ویدیویی رخ نداده بود چه برسد به موج عظیم گوشی های هوشمند. خیلی چیزها هم هستند که از آن زمان تا امروز کمتر و یا اصلا حذف شده اند. منظورم جنگل های بارانی و خطر انقراض شان نیست. چیزهای خیلی ساده تر. مثلا یک حیاط با باغچه ای کوچک.

رضا بهرامی ‌نژاد

قطعا نمی‌خواهم سبک زندگی امروزمان را بکوبم چراکه چیزهای خوب و جدید کم نداریم. حالا جهان به لطف دنیای مجاز هر لحظه کوچک‌تر و خودمانی‌تر می‌شود. قدر اینها را می‌دانم و خودم یکی از مصرف‌کنندگان همیشگی تکنولوژی هستم و در راستای گسترش حرفه‌ام و یا روابط دوستانه‌ام از آن بهره می‌برم. اما نمی‌توان این سبک زندگی را نقد نکرد.
مهم‌ترین دغدغه‌ام به این مربوط می‌شود که ما اکنون برای آنکه با جهان بیرون حرف بزنیم و برای آن که کسی شویم بیش از هر زمان دیگری ابزار و زبان داریم. اما آیا در روند اندیشیدن و خلق کردن نیز به همین اندازه توانمند و چابک شده‌ایم؟ آیا اصلا دید و زمان کافی برای خلق چیزی متفاوت و اصیل و مهم‌تر اینکه با معنا را داریم؟
دغدغه دیگرم این است که کودک‌ام را چگونه باید با این دنیا آشنا کنم؟ جهانی که هنوز خودم در آن کاملا جاگیر نشده‌ام؟ گرچه از آنهایی نیستم که معتقدند تکنولوژی سرتاسر برای کودکان مضر است اما از طرفی لذت ساعت‌ها کشف و خلق در حیاط خانه پدری را نیز از یاد نبرده‌ام.
در آنجا ساعت‌های کودکی من با مشتی لوبیا، قلوه سنگ‌هایی با شکل‌های عجیب، ذره‌بین‌های بزرگ و کوچک و انبوهی از ترانزیستورها و خازن‌های رنگارنگ گذشت. با این دورریختنی‌ها، اسباب‌بازی‌هایی سرهم‌بندی می‌کردم که می‌توانستند تا روزها تخیل‌ام را به کار بگیرند. کمی‌ بعدتر ماهیگیری و شکار حشرات و ساختن آزمایشگاه خانگی تمام دنیای من شده بودند.
هنوز هم معتقدم تمام ذهنیت‌ام سرشار و مدیون همان لحظات ساده‌اند. هنوز می‌اندیشم که تلاش من برای معنی دادن به اسباب‌بازی‌های غیرمتعارف‌ام بود که تخیل‌ام را بعدها برای معنا دادن به زندگی‌ام رونق بخشید.
دوست دارم این حس را برای فرزندم زنده نگاه دارم و نگذارم مانند خیلی چیزهای دیگر از میان‌مان حذف و ناپدید شود. با اینکه قطعا او را برای ورود به جهان تکنولوژیک امروز آماده می‌کنم، می‌خواهم به او بیاموزم «معنا» ربطی به تکنولوژی ندارد. اینکه گستردگی ارتباطات کافی نیست. اینکه سرعت زندگی الزاما ما را قدرتمند نمی‌کند. ما می‌توانیم در یک باغچه کوچک، جهانی عظیم بسازیم اگر که نیروی معنی دادن به چیزها را فرا بگیریم. اگر بیاموزیم که ارتباطات بدون محتوای خلاقانه، حتی به همان صدوچهل کاراکتر هم نیازی ندارد.