fanavaran
آخرین اخبار
   
    کد خبر : 3118
    تاریخ انتشار : 21 آبان 1390 11:42
    تعداد بازدید : 1048

    توانایی ها و ساختمان هایی که در اختیار دارید

    اورک ها وحشی و دیوانه شده اند و فقط به فکر ترساندن مردم و درب و داغان کردن هستند. اما خوشبختانه قهرمانان شجاع حاضرند تا با ترکیبی هوشمندانه از تله ها و برج ها، به کمک مردم بیایند. حالا اگر بازی هایی مثل !Orcs Must Die یا Trenched را تجربه کرده باشید، مکانیسم بازی برای تان آشناست. در کل هدف این است که از مراکز اصلی که به هسته (cores) شناخته می شوند، در برابر هجوم اورک ها و اجنه و شیاطین محافظت کنید.

    این کار با توجه به شخصیتی که انتخاب می‌کنید و توانایی‌ها و ساختمان‌هایی که در اختیار دارید، انجام می‌شود که همه اینها هم قابل ارتقاست. هرچند با وجود همه گیم پلی‌ها و سختی‌های بازی و صدها آیتم موجود، بازی آنقدر ساده است که خیلی زود به پایان می‌رسد. همین اول بگوییم که کمبود‌های بازی، آن را که می‌توانست یک بازی هیجان انگیز باشد، به تجربه‌ای تبدیل می‌کند که تا حدودی ناامیدکننده است.
    بازی را با انتخاب شخصیت‌تان آغاز می‌کنید. چهار نوع شخصیت جادوگر، ارباب، زن شکارچی و راهب وجود دارد که هر کدام روش مبارزه و ساختمان‌های مختص به خود را دارند. مثلا جادوگر که  سرراست‌ترین شخصیت است، مجهز به پرتابه‌های جادویی و توانایی ایجاد دیوارها و برج‌هایی برای حمله به دشمن است. سوی دیگر ماجرا راهب قرار می‌گیرد که پیچیده‌ترین شخصیت را دارد. راهب‌ها در هر دو شیوه مبارزه حمله و محافظت از منطقه ماهر هستند و می‌توانند در میدان مبارزه با انتشار گردهایی دشمن را زمین‌گیر
     کنند.
    بعد از انتخاب شخصیت، باید روانه میدان جنگ شوید. وارد راهروها و پله‌هایی پیچ در پیچ می‌شوید که ممکن است گیج‌تان کند، اما نگران نباشید، در همه این موقعیت‌ها یک قانون مشابه صدق می‌کند. دشمن معمولا به صورت گروهی و از دروازه‌های بزرگ وارد می‌شود. این دروازه‌ها در لبه‌های کناری نقشه بازی در هر مرحله قرار دارند. بعد از گذشتن از دروازه‌ها، دشمنان به مسیرهای مختلف تقسیم می‌شوند، اما هدف‌شان یک چیز است: تخریب هسته‌ها.
    در این میان هدف شما هم مشخص است؛ نقاط  مناسب نقشه و راه‌های باریک آن را پیدا کنید و با هرچیزی که دم دست‌تان بود راه را ببندید. البته در همین حال دشمنان از زمین و آسمان هم برسرتان می‌ریزند و باید آنها را هم از پا دربیاورید. بعد که اوضاع کمی ‌آرام شد، زمان جمع‌آوری جایزه‌هاست. جای جای میدان نبرد، شمشیر و چماق و زره است که به جا مانده. این غنایم به دردتان می‌خورد چون بعضی از آنها وضعیت آماری شخصیت‌تان را بهبود می‌دهد و برخی هم قدرت حمله‌اش را بهتر می‌کند.
     البته اطلاعات هم راجع‌به این غنایم روی صفحه به نمایش در می‌آید که بدانید مثلا فلان زره از آن چیزی که خودتان دارید بهتر است یا نه. از دشمنان آمپول‌هایی هم به جا می‌ماند که اگر تزریق کنید، اوضاع‌تان بهتر می‌شود.
    شکست دادن دشمنان هم به طور خودکار توانایی‌های  شخصیت‌تان را بهبود می‌بخشد. پس از اتمام یک مرحله بازی هم، امتیاز جایزه می‌گیرید که با آن می‌شود یا وضعیت شخصیت را بهبود دهید یا ساختمان‌هایش را مستحکم‌تر کنید. مثلا اگر جادوگر باشید، می‌توانید برج‌های‌تان را تعمیر یا اینکه قدرت تخریبی حمله‌های‌تان را اضافه کنید.
    درست است که گفتیم سادگی بازی کمی‌ آزاردهنده است، اما نوع بازی طوری است که در جاهایی خواه ناخواه سخت می‌شود.
    مثلا شخصیت‌های بازی ذاتا کند هستند و جاهایی که باید سریع حرکت کنید، با مشکل مواجه می‌شوید. از سوی دیگر بعضی از مراحل بازی را اصلا نمی‌توان تک نفره به اتمام رساند و باید یار داشته باشید. البته خوشبختانه این بازی دو حالت بازی آنلاین و روی شبکه محلی دارد که در آن می‌توان حداکثر چهار نفره
     بازی کرد.
    وقتی به دشمنان‌تان می‌رسید و زمان ورود به یک نبرد نفسگیر فرا می‌رسد، چیزی که با آن مواجه می‌شوید چندان هیجان‌انگیز نیست. مثلا وقتی راهب نیزه پرتاب می‌کند، معلوم نیست چه اتفاقی می‌افتد. تازه سیستم هدف‌گیری هم خودکار است و نمی‌توانید مثلا یک دشمن خاص را هدف بگیرید و او را از پا در بیاورید.
    کنترل ضعیف روی حملات، کاراکترهای کند و میدان‌های شلوغ جنگ به میزان قابل توجهی از جذابیت این بازی می‌کاهند، اما اگر دوستی داشته باشید که دونفره بازی کنید، جذابیت‌های همکاری،   Dungeon Defenders را به تجربه‌ای لذت بخش و سرگرم کننده تبدیل
     می‌کند.

    ناشر: Reverb
    سازنده: Trendy Entertainment
    تاریخ انتشار: 18 اکتبر 2011
    پلات‌فورم: X360، PC، PS3، VITA


    نظر شما



    نمایش غیر عمومی
    تصویر امنیتی :