آخرین اخبار
facebook Telegram RSS ارسال به دوستان نسخه چاپی
کد خبر : 35414
تاریخ انتشار : 20 مهر 1392 12:12
تعداد بازدید : 613

غم مضاعف فرزندخوانده ها

کودکی، روزهای شیرین و تکرارنشدنی است که بزرگ ترین آرزوی دوران کوتاهش، بزرگ شدن است. بزرگ که می شویم، مرور خاطرات کودکی است که آرام مان می کند و آرزوی بزرگ و دست نیافتنی مان بازگشت به روزهای کودکی می شود. وقتی کودک هستیم نمی دانیم حق مان چیست. نمی دانیم زندگی باید برایمان چطور پیش برود. تمام دنیای بچه گی وابسته به نوازش مادر و دست بزرگ و گرم پدر است. قهرمان تمام بچه ها، پدرها هستند و همه آنها فکر می کنند پدرشان همه چیز بلد است و همه چیز را می داند و در پناه او از هر گزندی محفوظ هستند. این ماجرای بچه های امروز و دیروز نیست؛ تا بوده همین بوده. مادران و پدران ما، ما و بچه های ما. همه ما روزهای کودکی را همین قدر کوچک و ساده و شیرین می پنداریم، دنیایی که آرام آرام رنگ می بازد تا دنیای بزرگ سالی با تمام مشکلات کوچک و بزرگش جای خود را در زندگی مان باز کند. تنها چیزی که در کنار خاطرات خوش کودکی به دنیای جوانی و میان سالی و حتی پیری ما راه پیدا می کند، حس خوب داشتن پناه مادر و پشت گرمی پدر است. حس خوبی که در آغاز زندگی مشترک و تشکیل یک خانواده مستقل، وقتی پدر دست هر دختری را در دست همسرش می گذارد، اشک به چشمانش می آورد و حتی بعد از داشتن یک خانواده مستقل، هیچ وقت از بین نمی رود.

بهار ادیبان

اما لایحه‌ای که دو هفته پیش در مجلس مطرح شد، آواری بر تمام دنیای کودکی بود. لایحه ازدواج سرپرست با فرزندخوانده. یعنی که بعد از تمام بازی‌های کودکانه و دلگرمی روزهای نوجوانی‌، فرزند یک خانواده (گیرم که فرزندخوانده باشد) می‌تواند با پدرش بر سر سفره عقد بنشیند و دستی که تمام سال‌های زندگی‌اش به عنوان دست پدرش، دست قهرمان زندگی‌اش در دست داشته را، به عنوان دست همسرش بگیرد. با لایحه جدیدی که به مجلس ارایه شد –ازدواج سرپرست با فرزندخوانده- چیزی از کودکی و نوجوانی و جوانی و حتی پیری کسی که در کودکی پدر خونی‌اش در کنارش نبوده باقی نمی‌ماند. با تدوین و ارایه این لایحه، هر کودکی که پدر خونی در کنارش نیست، در هیچ خانواده‌ای نمی‌تواند امنیت داشته باشد.
بعد از سر و صدای زیادی که بر سر این لایحه به راه افتاد، پایان هفته گذشته اعلام شد به لحاظ شرعي نمی‌توان اين شکل ازدواج را ممنوع کرد.
فرزندخوانده‌ها حالا فقط با غم بی‌کسی و یتیمی مواجه نیستند. حالا همه به دنبال بلند کردن دیوار هستند تا از فرزندخوانده‌ها حفاظت کنند. اما شاید امنیت و آسایش برای فرزندخوانده‌ها سرابی بیش نباشد.


نظر شما



نمایش غیر عمومی
تصویر امنیتی :