آخرین اخبار
facebook Telegram RSS ارسال به دوستان نسخه چاپی
کد خبر : 5148
تاریخ انتشار : 27 دی 1390 9:31
تعداد بازدید : 1028

ناامنی زیر پوست شهر

پایتخت ناامن شده است. مقصودم ناامنی در کوچه و خیابان هایی نیست که هر لحظه ممکن است شاهد چاقو خوردن کسی روی پل عابرش یا اسید پاشی در تاریکی اش باشیم.

شبنم کهن چی

از جامعه اقتصادی پایتخت صحبت می‌کنم. البته از اختلاس‌های میلیاردی بانک‌ها و نوسان ارز هم حرف نمی‌زنم. من از ناامنی جامعه اقتصادی کوچک اما فعالی حرف می‌زنم که چند هفته پیش متحمل کلاهبرداری چند ده میلیارد تومانی شد. از بازار موبایل حرف می‌زنم؛ بازار کوچک اما پر طرفداری که هر چند ماه یک‌بار یکی کلاهش را برمی‌دارد زیر بغل می‌زند و با خیال آسوده می‌رود. ما یک جمله می‌نویسیم و شما یک جمله می‌خوانید: «شوک 100 میلیارد تومانی به بازار موبایل» (خبر روز 13 دی ماه در روزنامه فناوران). اما این برای فعالان بازار موبایل فقط یک جمله نیست؛ سرمایه‌ای بر باد رفته است که برای احیای حتی بخشی از آن هم راه به جایی نمی‌توان برد.غارت سرمایه فعالان بازار موبایل و گاهی کامپیوتر که بازگشتی هم ندارد و هر بار به شکلی انجام می‌شود – یک بار چک بی محل، یک بار حواله‌های غیر رسمی و این بار پیش فروش ارز- فارغ از این‌که محدودیت‌های تجارت امروز کشور بانی‌اش است یا اشتباهات و ساده‌انگاری‌ فعالان اقتصادی این عرصه، آینده بازار موبایل کشور را به خطر انداخته است. بازاری که در سراسر دنیا هر روز بزرگ و بزرگ‌تر می‌شود با محصولی که یکی از اصلی‌ترین ابزار استفاده از فناوری‌های نوین ارتباطی است، هر روز به تعداد طرفدارانش اضافه می‌شود و گردش مالی نجومی دارد، در کشور ما هر روز بیش از دیروز آسیب می‌بیند.بازاری که در حالت عادی با نوسان قیمت ارز و مشکلات مربوط به واردات دست و پنجه نرم می‌کند هر چند وقت یک بار با از دست دادن سرمایه، سرمایه‌گذارها و فعالانش ورشکست شده و ریزش می‌کنند. این حال و روز بازاری است که با توجه به گسترش ناگزیر آن می‌تواند آینده درخشانی از نگاه اقتصادی داشته باشد.در این میان هیچ ابزار و اهرم نظارتی و کمکی دولتی ظاهرا نمی‌تواند وارد معرکه شود؛ نه برای جلوگیری از کلاهبرداری‌های گاه و بیگاه نه برای پیدا کردن کلاهبردارها و زنده کردن سرمایه‌ از دست رفته. فعالان بازار موبایل باید توجه داشته باشند که وضعیت فریادرسی در ایران مصداق "کس نخارد پشت من جز ناخن انگشت من" است.
 بنابراین لازم است به عنوان یک صنف که دارای اتحادیه هم هست –بگذریم از تحلیل عملکرد اتحادیه- با همفکری و در پیش گرفتن سیاست کاری مشخص برای جلوگیری از بر باد رفتن همین سرمایه‌های باقی مانده اقدام کنند. در غیر این صورت بازاری که همه جای دنیا در حال تبدیل شدن به یکی از قطب‌های بزرگ گردش مالی است، در ایران تبدیل به بازار مرده‌ای می‌شود که سرمایه‌گذاران، ورود به آن را یک ریسک بزرگ می‌دانند و از آن فرار می‌کنند.


نظر شما



نمایش غیر عمومی
تصویر امنیتی :