fanavaran
آخرین اخبار
   
    کد خبر : 6762
    تاریخ انتشار : 13 اسفند 1390 1:11
    تعداد بازدید : 464

    در عکس چه می بینی

    عکس، مثل ما آدم هاست! گاهی می تواند در لباسی پر زرق و برق آشکار شود و گاهی در جامه ای ساده! این عکس از دسته دوم است؛ یعنی خالی از زرق و برق و چشم فریبی و شاید سادگی بارزترین وجه بصری این عکس باشد.عکس می کوشد بیان خود را در خالص ترین شکل ممکن و بدون پرداخت های اضافی آشکار کند.

    عکس به دنبال بیان شادی و تازگی‌های زندگی نیست، بلکه به دنبال نشان دادن غمی بزرگ در یک دنیای کوچک است؛ تنهایی و رخوت عجیبی را در قلبت بیدار می‌کند، برای لحظاتی فکر می‌کنی پرنده‌ی درون قفس هستی! یادت می‌رود که می‌توانی آزاد و رها باشی! استفاده از کادر افقی همان چیزی است که به سادگی عکس نیز کمک می‌کند و علاوه بر آن استفاده از این کادر یعنی بیان همان چیزی که چشمان ما در دنیای حقیقی می‌بیند.خطوط متقاطع عمود و افق پنجره در اینجا علاوه بر ایجاد هویت برای پنجره، از نظر بصری ترکیبی زیبا را آفریده‌اند. چارچوب پنجره، همان عامل تیرگی و دل‌گرفتگی عکس است که زندگی را در فضای مشخص خود، محدود می‌کند. همچنین جدا ازپنجره‌ بسته، عوامل دیگری در عکس دیده می‌شود که دوباره نشانی از محدویت هستند؛ مثل قفس که همان زندان ساخته‌ دست انسان‌هاست، حضورمبهم رنگ‌های تیره و غیره.در فضای داخل خانه عکاس با آندراکسپوز کردن عکس و استفاده از فضایی خاص عکاسی سیلوئت، قصد دارد تنهایی این پرنده را نشان دهد. چیزهایی مثل سیم برق و لامپ آویخته شده بر روی آن نیز به جریان متداول ومعمول زندگی در داخل خانه اشاره دارد.دنیای آن طرف پنجره با رنگ‌های روشن و البته محو دیده می‌شوند. محو بودن این فضا شاید به معنی دور از دسترس بودن آن باشد و حضور رنگ‌ها در آن اشاره به روشنی و بی‌محدویت بودن این فضا دارد و اینها همه‌ آن چیزی است که نبود آنها در فضای داخل خانه، از آن دنیایی تیره و سیاه می‌سازد.اگرچه عکس از حضور انسان‌ها خالی‌ست اما شناسه‌های انسانی حاضر در این عکس، نشانگر این است که خالق این فضای غمناک، همانا یک انسان است.
    عکس: مریم رویایی
    نقد عکس: نازنین طباطبایی یزدی
     [nazanin.akkasee.com]


    نظر شما



    نمایش غیر عمومی
    تصویر امنیتی :