آخرین اخبار
facebook Telegram RSS ارسال به دوستان نسخه چاپی
کد خبر : 68131
تاریخ انتشار : 18 بهمن 1393 10:55
تعداد بازدید : 868

تاملی بر طرح های ملی حوزه ICT

از حدود 10 سال قبل چشم انتظار چندین و چند پروژه ملی در حوزه ICT هستیم. بزرگترین آنها شبکه ملی اینترنت یا همان شبکه ملی اطلاعات است و بعد از آن نیز سیستم عامل ملی، مرورگر ملی، موتورهای جست وجوی ملی، دیتاسنترهای ملی، پیام رسان های ملی و پروژه هایی که احتمالا در سال های آینده تنها باید نام آنها را بشنویم و نتیجه و خروجی نهایی آنها و این که تا چه توانستند موفق عمل کنند، به فراموشی سپرده شود.

علی شمیرانی
اما با این پروژه های ملی که لزوم وجود آنها را به کل نمی توان رد کرد، به کجا خواهیم رسید. برای مثال خبر آغاز به کار دو موتور جست وجوی ملی باعث شد تا بار دیگر خاطره نمونه های قبلی جلوی چشممان بیاید.
در سال های گذشته موتورهای جست وجوی ملی فجر، یاحق، سلام و پارسی جو معرفی شده بودند و در حالیکه همین پروژه ها و کارکرد آنها چندان روشن نیست، خبر می رسد یک موتور جست وجوی ملی دیگر با نام گرگر نیز در کنار پارسی جو با بودجه ای معادل 170 میلیارد تومان در راه هستند.
آنطور که پیداست منبع بودجه تقریبا اکثر این موتورهای جست و جو نیز دولتی است. اما برای آنکه ببینیم کشورهای دیگر در چه مسیر مشابهی با ما قرار دارند به کشور چین می رسیم که تنها با یک جست وجوگر به نام بایدو توانسته بخش قابل ملاحظه ای از جست و جوی چینی ها را به این ابزار بکشاند.اما نکته اینجاست که چینی ها روی چندین و چند موتور جست و جو کار نکرده اند.  اما اگر ما به همین بودجه 170 میلیارد تومانی که گفته می شود برای دو موتور جست و جو کنار گذاشته شده، باقی موتورهای داخلی را هم اضافه کنیم احتمالا با ارقام بزرگتری نیز مواجه خواهیم شد.
نکته قابل تامل دیگر این که با وجود این هزینه های سنگین، حتی درصد بسیار اندکی صرف فرهنگ سازی و ترغیب کاربران برای آشنایی و کاربری از این طرح های ملی نشده است. مجریان این طرح ها نیز گویی چندان تمایلی به معرفی خود نداشته و این وزارت ارتباطاتی ها هستند که از گذشته تا کنون، به صورت پراکنده خبر از رونمایی یکی از این موتورها داده و در حالیکه سرنوشت موتور قبلی روشن نیست، موتور جدیدی روشن شده و آغاز به کار می کند. لذا این پرسش باقی می ماند که آیا در پروژه هایی از این دست باید به رقابت بپردازیم یا آنکه تمام منابع کشور باید صرف موفقیت و به نتیجه رسیدن کامل حداقل یکی از آنها شود؟
نکته آخر این که پس وجود این همه شورا و نهاد سیاست گذاری در حوزه ICT به چه کار می آید؟


نظر شما



نمایش غیر عمومی
تصویر امنیتی :