fanavaran
آخرین اخبار
   
    کد خبر : 88649
    تاریخ انتشار : 14 آذر 1394 12:30
    تعداد بازدید : 570

    صنعت کم چهره

    علی شمیرانی- لابه لای انواع و اقسام دستگاه های متولی دولتی و خصوص در بخش های متخلف کشور، نهادی به نام اتاق بازرگانی وجود دارد که از آن با عنوان پارلمان بخش خصوصی نیز نام برده می شود. این نهاد با قدمتی نزدیک به یک قرن، از جهات زیادی نقش و کارکردهای مهمی دارد.

    از رییس جمهوری کشور گرفته تا وزرا و روسای بانک ها و هر مقام و مسوولی که نقشی بر کسب و کار بخش خصوصی دارد، به محل کار ایشان یعنی اتاق بازرگانی رفته و در قالب معروف به "صبحانه های کاری" پای صحبت های نمایندگان بخش خصوصی می نشینند.
    این روزها هم که مراجعه هیات های خارجی به ایران بیشتر شده، نمایندگان این هیات ها بعد از دیدار با مقامات عالی کشور، به اتاق بازرگانی کشور می روند و با ایشان نیز حرف هایی جدی و غیر تشریفاتی می زنند.
    تمام این رفت وآمدها به نهاد موسوم به پارلمان بخش خصوصی یک طرف، موضوع جالب توجه دیگر، رییس و فرد محور نبودن و اظهار نظر آزاد سایر اعضای اتاق بازرگانی ایران است. اوج این اظهار نظرها نیز جاییست که برخی از اعضای اتاق بازرگانی گاه آنقدر انتقادات و نقدهای تندی به عملکرد دستگاه های مختلف دارند که حتی برخی روزنامه نگاران و رقبای سیاسی نیز با چنین شدتی اظهار نظر نمی کنند. نمونه های این قبیل اظهارات را به کرات در صفحات مربوط به بخش خصوصی رسانه ها می توانید همه روزه بیابید. اکثر ایشان وعده ها را به دقت رصد می کنند، زیربار شعارها و تعارف ها، سخنرانی های یکطرفه مسوولان نمی روند و خیلی محکم خواسته های خود را مطرح می کنند.
    در مورد رفتارشناسی اعضای اتاق بازرگانی شاید بتوان دلایل متعددی را برشمرد. از جمله این که در پارلمان بخش خصوصی افرادی حضور دارند که می توانند در یک چشم به هم زدن نمایشگاه بین المللی تهران را هم بخرند. اما موضوع فقط توان بالای مالی برخی از این افراد نیست که بسیاری از مسوولان رده بالا را راهی آنجا می کند.شاید یکی دیگر از دلایل، عدم وابستگی مالی بسیاری از اعضا به طرح ها و پروژه های دولتی باشد که آنها را نگران از دست دادن پول و امکاناتی نمی کند. 
    دلایل هر چه باشد، اعضای این اتاق، حداقل شهامت اظهار نظرهای بی تعارف را دارند و اگر رییسشان هم جایی کوتاهی کند و منافع اقلیتی را مد نظر قرار دهد، به سرعت واکنش نشان داده و همچنان از حق ارایه نظر خود بهره می برند. کمتر جایی هم شنیده یا دیده شده با فردی که اظهار نظری مستقل دارد، برخوردی بشود.
    با این مقدمه طولانی اما در حوزه ICT و فعالان بخش خصوصی اوضاع چگونه است؟ آیا در این صنف چهره های زیادی که آزادانه به اظهار نظر و پیگیری مسایل و مشکلات خود بپردازند، زیاد پیدا می شود؟ آیا در صنف ICT چهره به مفهوم واقعی کلمه زیاد داریم؟ آیا اصولا از برخی فعالان بخش خصوصی شاهد ارایه نظرات، اطلاعیه ها و پیشنهاداتی برای پیگیری جدی منافع اعضای این بخش هستیم؟
    واقعیت آن است که هنوز روسای برخی از اصناف و اتحادیه های بخش خصوصی حوزه ICT برای ورود به دفتر یک مدیر میان رده نیز باید مدت ها پیگیری کرده و پشت در اتاق ها منتظر بمانند. مدیران رده بالای بخش نیز قرار ملاقات با فعالان بخش خصوصی را در اتاق ها و سالن های همایش دولتی می گذارند. جالب آنکه در همین قرار ملاقات ها نیز اظهار نظرها بسیار محتاطانه و با خودسانسوری همراه است. 
    در برخی مراکز تصمیم ساز نیز هنوز یک صندلی برای نشستن یک نماینده از بخش خصوصی این حوزه نیز در نظر گرفته نشده است. در پاره ای از موارد، گاه حضور برخی نمایندگان بخش خصوصی در جلساتی به منظور همفکری، هم بعضا تشریفاتی بوده و این نمایندگان از ترس این که مبادا از همان جلسه تشریفاتی هم حذف شده و دعوت نشوند، به قولی حداکثر نقش "زینت المجالس" را بازی می کنند.
    گاهی هم که عضوی حرفی می زند که به مذاق برخی خوش نمی آید، دیر یا زود باید منتظر توبیخ و فشارهای غیر مستقیمی باشد که در نهایت آن را به خاموشی و سکوت می کشاند.
    مخلص کلام این که با وجود هزار و یک شعار، مدح و حرف های قشنگ درباره نقش و جایگاه پیشران ICT در کشور، اگر بخش خصوصی در حوزه ICT هنوز امکان دعوت از مقامات بالا برای حضور در محل کار ایشان و شنیدن مشکلاتشان را ندارند، اگر بخش خصوصی در حوزه ICT هنوز امکان داشتن کرسی های تعیین کننده و تاثیرگذار را ندارند و اگر بخش خصوصی در حوزه ICT هنوز به چشم برخی مسوولان مقتدر نیست، "کمترین انتظار" این است که شاهد، تنوع و تکثر چهره هایی باشیم که نه در خلوت، بلکه علنا، آزادانه و با شهامت به اظهار نظر بپردازند، آن هم در مورد مسایلی که مستقیما به آینده کاری آنها مربوط می شود.  


    نظر شما



    نمایش غیر عمومی
    تصویر امنیتی :