fanavaran
آخرین اخبار
   
    کد خبر : 28098
    تاریخ انتشار : 13 خرداد 1392 12:35
    تعداد بازدید : 1658

    مدیر عملیاتی فیس‌بوک نسبت به محو زنان از صنایع هشدار داد

    زنان قدرت مند کمتر دوست داشته می شوند

    وال استریت ژورنال از سال 2003 تاکنون سالانه کنفرانس هایی را تحت عنوان «دی: همه چیز دیجیتال» (D: All Things Digital) برگزار می کند که در آن تعدادی از افراد فعال و سرشناس در حوزه رسانه و فناوری درباره مسایلی چون نوآوری و اخبار مهم دنیای فناوری گفت وگو می کنند. کنفرانس های D با بقیه کنفرانس ها فرق می کند، چون سخنرانان در این کنفرانس نه برای محصولات شان بازاریابی می کنند، نه برای خودشان تبلیغ می کنند و نه وعده و وعید می دهند. برعکس، اجراکنندگان این برنامه یعنی والت موزبرگ و کارا سوییشر با به چالش کشیدن افراد برجسته دنیای فناوری اطلاعات و دیجیتال از ایده های واقعی آنها درباره تاثیرات فناوری دیجیتال روی زندگی و آینده می پرسند. معمولا نتیجه این کنفرانس ارایه ایده ها و استراتژی های متفکران خلاق صنعت فناوری است. D11 یا یازدهمین کنفرانس D امسال از 28 تا 30 ماه مه در کالیفرنیا برگزار شد که در آن افرادی چون تیم کوک مدیر اجرایی اپل، دنیس وودساید مدیرعامل موتورولا، دیک کاستولو بنیان گذار توییتر، سوندار پیچای مدیر بخش آندرویید، کروم و اپلیکیشن های گوگل، شریل سندبرگ مدیر عملکرد فیس بوک و استیون سینوفسکی یکی از مدیران سابق مایکروسافت و مدیر بخشی از دانشگاه کسب وکار هاروارد سخنرانی کردند که دیروز بخش هایی از صحبت های تیم کوک را خواندید. در ادامه به بخش هایی از صحبت های دیک کاستولو بنیانگذار توییتر می پردازیم:

    گزارش: نسترن صائبی
    منابع: AllThingsD و فوربس

    دیک کاستولو
    دیک کاستولو این روزها واقعا سرش شلوغ است. توییتر، این شرکت وبلاگ‌نویسی خرد هفت ساله که تعداد کارمندان دفترش در سانفرانسیسکو به دو هزار نفر رسیده، بیش از 200 میلیون نفر کاربر فعال در ماه دارد که روزانه صدها میلیون توییت ارسال می‌کنند. درحالی که این شرکت تلاش می‌کند که بتواند جایگاه فیس‌بوک را در شبکه‌های اجتماعی بگیرد، اما هنوز با چالش‌هایی در مسیر بهبود محصولاتش و ساخت اپلیکیشن بهتری برای کمک به کشف توییت‌هایی که به دنبالش است، مواجه است.
    علاوه بر این، توییتر تلاش می‌کند تبلیغ‌کنندگان و برندهای رسانه‌ای بزرگ را برای حضور در توییتر متقاعد کند. زیرا تبلیغات برای توییتر امری حیاتی به شمار می‌رود. به همین دلیل نیز کاستولو در ابتدا گفت: ما تشخیص دادیم که توییتر دومین نمایشگر برای تلویزیون است و تلویزیون مورد علاقه توییتر است. در واقع ما به راه‌هایی فکر می‌کنیم که بتوانیم این شبکه اجتماعی را با پخش تلویزیونی تکمیل کنیم. وی افزود: این مساله به این دلیل برای ما مهم است که بسیاری از مردم عشق تماشای مسابقات ورزشی را از تلویزیون دارند. در واقع، گفت‌وگوی بلادرنگ توییتر مکمل برنامه‌هایی است که از تلویزیون در حال پخش هستند؛ مثلا مسابقه فوتبال.
    وی همچنین گفت: تصور کنید که مسابقه فوتبال از تلویزیون در حال پخش است. توییتر می‌تواند در آن واحد نظر دیگر اعضای تیم فوتبال را درباره نحوه بازی بازیکنان منتشر کند. خیلی کار بامزه‌ای خواهد شد و کاربران توییتر واقعا خود را در اتاق پخش و در کنار بازیکنان و حتی گزارشگر مسابقه تصور می‌کنند. کارا سوئیشر سپس از دیک پرسید که توییتر چه برنامه‌هایی در زمینه نرم‌افزار دارد؟ دیک جواب داد: ما دوست داریم که نرم‌افزار توییتر را برای تلفن همراه بسازیم و این یعنی سرعت در نوآوری. وی افزود: ما حدود هزار مهندس داریم که روی این‌طور محصولات کار می‌کنند و در حال حاضر بزرگ‌ترین هدف ما یافتن راهی در سیستم‌عامل آندرویید است. سوئیشر از دیک خواست که بیشتر درباره چگونگی تبلیغات توییتری توضیح دهد. دیک گفت: ما کارهای جالبی در این زمینه انجام داده‌ایم، اما خواهش می‌کنم نخواهید درباره میزان درآمدمان از این طریق صحبت کنم. وی افزود: مثلا شرکت پوشاک بونوبوس یا Oreos یا Cadbury را نگاه کنید. برندهای بزرگ‌تر بیشتر باقی می‌مانند و فروش بیشتری هم دارند. با این حال، ما به عنوان شرکت توییتر می‌توانیم به این شرکت‌ها امکان دهیم که درباره خودشان بنویسند و از این طریق افراد بیشتری آنها را دنبال کنند. در ادامه سوئیشر از کاستولو پرسید: رابطه شما با گوگلی‌ها چطور است؟ کاستولو جواب داد: چشم‌انداز ارتباط ما با گوگل همیشه پر از فراز و نشیب بوده است. ما با گوگل بر سر تبلیغات رقابت داریم، اما در خیلی از موارد دیگر می‌توانیم همکاری‌های سازنده‌ای داشته باشیم. سوئیشر همچنین از نحوه ارتباط توییتر با فیس‌بوک از کاستولو سوال کرد و کاستولو بدون اینکه جزییات بیشتری ارایه دهد، جواب داد: ما همیشه در حال مذاکره با فیس‌بوک هستیم؛ در مورد خیلی چیزها. در ادامه سوئیشر درباره نوع ارتباط توییتر با اپل پرسید و کاستولو جواب داد: از برخی جنبه‌ها اپل شرکتی است که ما از آن الهام می‌گیریم. ما واقعا روش اپل را برای طراحی محصولات راحت و ساده دوست داریم. وی افزود: گاهی اوقات ساعت‌ها به طراحی محصولات‌شان نگاه می‌کنم و از خودم می‌پرسم: چه چیزهایی را می‌توان از این محصول حذف کرد؟ چگونه می‌توان آن را ساده‌تر از این ساخت؟ سوئیشر از دیک پرسید: آیا دوست داری که از عینک گوگل استفاده کنی؟ دیک در جواب گفت: نه. من هرگز از این عینک استفاده نخواهم کرد و سپس با اشاره به عینک خودش گفت: من فقط از این عینک‌ها استفاده می‌کنم. وی افزود: به هر حال گوگل در ساخت این عینک ابتکار به خرج داده و مسیر جدیدی را در دنیای فناوری ایجاد کرده است، ولی به نظر من گوگل باید بیشتر روی یکپارچه کردن محصولاتش متمرکز شود.
    کارا سوئیشر در ادامه درباره برنامه‌ها یا ایده‌های توییتر در زمینه ابزارهای پوشیدنی پرسید و دیک در جواب گفت: بگذارید به ایده «مرکز شهر جهان» اشاره‌ای کنم. اطلاعات به روش‌های مختلفی در حال توزیع و انتشار است. مثلا تلویزیون و رادیو اخبار را پخش می‌کنند. اما این انتشار چند جهته است و به نظر خام می‌آید. پس می‌توان گفت که ابزارهای پوشیدنی می‌توانند گرفتن این اطلاعات را تقویت کنند. به این معنی که لازم نیست که یک‌سری از اطلاعات را از کامپیوترتان دریافت کنید و یک‌سری را با گوشی هوشمندتان. ابزارهای پوشیدنی تمامی این اطلاعات را از جهت‌های مختلف دریافت می‌کنند.
    شریل سندبرگ
    شریل سندبرگ، مدیر عملیاتی فیس‌بوک میهمان دیگر کنفرانس D11 بود و بیشتر درباره نقش زنان در صنعت فناوری صحبت کرد. وی در همان ابتدا گفت: هنوز مردها هستند که دنیای فناوری را می‌گردانند و واقعا نمی‌دانم که چگونه این صنعت به جلو پیش می‌رود. وی افزود: یکی از مهم‌ترین مسایل این است که به اندازه کافی درباره نقش زنان و همچنین شکاف جنسیتی در این صنعت بحث نشده است. به همین دلیل نیز زنان در رده‌های مدیریتی در صنایع مختلف به ویژه در صنعت فناوری فعالیت نمی‌کنند. وی همچنین گفت: همه صنایع جهان به ویژه صنعت IT توسط مردها قرق شده‌‌ و تا چندی دیگر زنان کاملا از صنایع محو خواهند شد. به گفته وی، در اواسط دهه 1980، حدودا 35 درصد افرادی را که وارد حوزه علوم کامپیوتر می‌شدند زنان تشکیل می‌دادند، در حالی که هم‌اکنون این میزان به 20 درصد نزول کرده است. وی گفت: معمولا در همه جا این‌طور فکر می‌کنند که زنان باید در کارهای گروهی مشارکت داشته باشند، اما این مردان هستند که باید بر آنها مدیریت کنند. تازه زمانی که زنی بخواهد مدیریت کند، رفتار او را ریاست‌مآبانه یا ارباب‌منش می‌نامند. سندبرگ سپس از مردان خواست که زنان را در پست‌های مدیریتی استخدام کنند. وی گفت: جالب اینجاست زنانی که بیشتر قدرت می‌گیرند، کمتر دوست داشته می‌شوند. ولی برعکس، مردانی که بیشتر قدرت می‌گیرند، بیشتر مورد توجه و دوست داشتن قرار می‌گیرند. وی افزود: 64 درصد از مدیران ایالات متحده آمریکا گفته‌اند که از اینکه با یک زن تنها کار کنند، واقعا می‌ترسند.


    نظر شما



    نمایش غیر عمومی
    تصویر امنیتی :