fanavaran
آخرین اخبار
   
    کد خبر : 213514
    تاریخ انتشار : 24 تیر 1396 2:17
    تعداد بازدید : 1059

    چه کسانی گوشی بی نام چینی می خرند

    بازار موبایل ایران یکی از مهم ترین بازارهای خاورمیانه است. اکثر برندها برای ورود و بقا در بازار ایران تلاش می کنند. در مراکز خرید موبایل هر ویترینی به برند خاصی اختصاص یافته و بهراحتی می توان تشخیص داد که این بازار در دست برندهای بزرگ دنیاست.

    ساحره چمنی
    @saherehchamani
    اما هرازگاهی شاهد ورود برندهای ناشناخته چینی با دبدبه و کبکبه و تجملات به بازار ایران هستیم؛ البته ورود این گوشی ها به بازار ایران فقط به مراسم مفصل در فلان هتل و پذیرایی از خبرنگاران و تعدادی از بازاریان ختم نمی شود، بلکه سفیر برند هم تعیین می کنند.
    بعضی از این برندها مراسمی تدارک می بینند، بعد با یک فروشگاه اینترنتی قرارداد می بندند تا گوشی هایشان را فقط از طریق این فروشگاه بفروشند. حالا بماند که به گفته مدیران همین فروشگاه ها کمتر از ۳ درصد مردم گوشی های شان را از این فروشگاه ها خریداری می کنند؛ آن هم معدود خریدارانی که اهل خرید اینترنتی هستند و تازه گوشیای را که قرار است اینترنتی بخرند، قبلا دست دوستان و آشنایان دیده و به قولی آن گوشی امتحانش را پس داده است، نه گوشیای که تاکنون حتی نام برندش را نشنیده و از نزدیک ندیده اند.
    معمولا نیز برندهای ناشناخته و متفرقه که با چنین زرق و برقی گوشی وارد کشور می کنند و در ویترین فروشگاه های اینترنتی یا مغازه های بازار به نمایش می گذارند، 
    بعد از مدت کوتاهی نه گوشی در فلان فروشگاه اینترنتی یافت می شود و نه اثری از گارانتی آن گوشی در بازار وجود دارد. حتی فروشندگان ادعا می کنند که این گوشی ها به شکل قاچاق وارد می شود و مشتریان آنها را افراد کم درآمد یا معمولا کاربران اهل کشورهای ضعیف منطقه تشکیل می دهند. 
    البته به گفته فروشندگان فروش این گوشی ها هم خیلی ساده نیست؛ چراکه این گوشی ها اصلا در بازار مشتری ندارد. در هر فروشگاهی حداقل یک نفر برای فروش این گوشی ها وجود دارد تا این قشر از مردم را راضی به خرید گوشی های بی نام و نشان کنند.
    حال برای شما هم این سوال پیش آمده که شرکت های چینی با چه انگیزه ای هر چند وقت یک بار گوشی هایشان را وارد بازار می کنند؛ بازاری که اکثر مشتریانش برندباز هستند و غیر از برندهای اصلی، سراغ برندهای دیگر را نمی گیرند؛ بازاری که متمول نیست، اما بسیاری از کاربرانش حتی قشر کمدرآمد، از برندهای گرانقیمتی همچون اپل استفاده می کنند. با شناخت این بازار چرا شرکت ها چنین ریسک بزرگی انجام می دهند و برای ورود به بازار ایران چنین سرمایه گذاری بزرگی می کنند؟
    در بازار چین شاهدیم که برندهایی مثل اوپو و ویوو در مدت کوتاهی توانستند جایگاه خوبی به دست بیاورند و در رده بزرگ ترین تولیدکنندگان موبایل دنیا قرار گیرند، اما داستان این برندها متفاوت است؛ این کمپانی ها اول جای پای خود را در بازار چین محکم کرده اند و بعد که به شهرت رسیده اند به بازارهای دیگر نفوذ کرده اند اما ما درباره برندهای بی نام و نشان و شاید زیرپله ای صحبت می کنیم که حتی در کشور مبدا هم شهرت و آوازه ای ندارد و به یک باره وارد بازار کشورمان شده اند.
    در این مورد شاید تنها جواب منطقی، سود سرشاری است که از تبلیغات آن برند از کشور مبدا به جیب آن نماینده سرازیر می شود یا در خوش بینانه ترین حالت، نماینده امیدوار است که برندش بسیار مورد استقبال قرار گیرد و درنهایت به یکی از چند برند پرفروش تبدیل شود؛ اتفاقی که تاکنون نه در ایران و نه هیچ بازار دیگری اتفاق نیفتاده است.
    به گفته فعالان بازار، کمپانی های چینی معتقدند که برای ورود به بازارهای دیگر نباید تبلیغات کرد بلکه باید از درآمد حاصل از فروش اولین پارت محصول شان اقدام به تبلیغات کنند. بر این اساس اکثر برندهایی که برای مثال وارد بازار ایران می شوند، تنها یک بار محصول وارد می کنند و این محموله با هدف ارسال به شهرستان های دورافتاده وارد کشور می شود اما گاهی به بازار تهران نیز راه پیدا
     می کند.
    این محموله برای شهرستان های دورافتاده است چون آنجا مردم، اغلب انتظار دارند که روی گوشی امکان نصب سرویس تلگرام وجود داشته باشد و بتوانند از دوربین آن استفاده کنند. بر این اساس همین که بعد از یک بار معرفی در بازار، دیگر شاهد وجود محصولات فلان برند یا گارانتی آن نیستیم، خیلی غیرمنطقی نیست؛ چراکه این محصولات فقط برای یک بار عرضه تولید شده اند و حتی اگر نامی از آنها حتی در بازار چین هم نشنویم خیلی عجیب نیست. 


    نظر شما



    نمایش غیر عمومی
    تصویر امنیتی :