آخرین اخبار
facebook Telegram RSS ارسال به دوستان نسخه چاپی
کد خبر : 239014
تاریخ انتشار : 29 اردیبهشت 1397 8:38
تعداد بازدید : 911

«مدیران غمخوار»

علی شمیرانی- مشکلات ریز و درشت کشور کم بود، حالا مدتی است شاهد شکل گیری پدیده و شیوه جدیدی از مدیریت شده ایم که کارشان نمک پاشیدن به زخم مردم شده است. اطرافمان را که نگاه کنیم پر شده از نسل جدیدی از «مدیران غمخوار» که مسوولیت تصویب و اجرای پروژه هایی را دارند که در ظاهر خودشان با آن مخالف هستند! برخی مشخصات این تیپ مدیران از این قرار است:


Shemirani@
- اکثر آنها در توییتر و شبکه های اجتماعی بسیار فعال هستند. چرا؟ چون می خواهند به مردم بگویند ما هم مثل شما هستیم و با فیلترینگ مشکل داریم. 
- اکثر آنها متخصص رفع مشکلات کم یا بی ارزش هستند. آنها با دقت، نظرات مردم و کاربران شبکه های اجتماعی را بررسی کرده و چنانچه مشکل کم یا بی اهمیتی را بیابند، همچون یک قهرمان و سوپرمن وارد صحنه شده و دستور پیگیری سریع می دهند. کافی است فردی بگوید وارد فلان اداره شده که در ورودی آن سفت بوده، فردای آن روز توییت می کنند که کمیته ویژه ای را مسوول روغن کاری درهای ادارات کرده و نتیجه را هم با بزرگنمایی هرچه بیشتر اطلاع رسانی می کنند.
- مثلا اپوزوسیون هستند. این یکی از ویژگی های بارز مدیران غمخوار است. این مدیران به خوبی می دانند مشکلات مردم چیست لذا شبانه روز در شبکه های اجتماعی سر روی شانه مردم گذاشته و می گویند ما هم ناراحتیم. حتی اگر آن مشکل توسط خود آن مسوول ایجاد شده باشد!
- این تیپ جدید از مدیران، تریبون و پادوهای رسانه ای زیادی هم دارند. کافیست بگویند «شب که می شود خورشید دیگر در آسمان نیست»، همین جمله بی ارزش شبانه روز، بارها و بارها توسط خادمان رسانه ای ایشان در تمام شبکه های اجتماعی و رسانه ها مخابره می شود.
مردم اما خسته هستند از این مدیران و بازی های تکراری و بچه گانه آنها. مردم از یک مدیر نمی خواهند که صبح که به سرکار آمد از این همایش به آن همایش و از این نشریه به آن تریبون رفته، نظرات مردم را تکرار کرده و با آنها همدردی کند و از این بابت ماهانه میلیون ها تومان حقوق و مزایا دریافت کند.
حداقل انتظار مردم این است که اگر مدیری قلبا و عقلا به کاری که می کند، اعتقاد نداشته و امکان توقف آن را ندارد، مثل یک قهرمان به میز و صندلی خود نچسبد و حرف تحویل مردم بدهد، بلکه مثل یک قهرمان واقعی استعفا کند.
چند روز پیش در جایی بحثی در گرفت میان یکی از مردم عادی با حامی یکی از مدیران غمخوار. فرد حامی می گفت، من متاسفم حالا که مدیری شجاع! آمده که در کنار مردم خواسته های آنها را تکرار می کند، باز هم عده ای نمک نشناس هستند که ایراد بگیرند. حقتان همان مدیرانی است که اصلا آدم حسابتان نمی کنند. آن فرد عادی هم در پاسخ گفت، حق با شماست. من عذرخواهی می کنم و بابت اقدامات نکرده و بی فایده آن مدیر شجاع و غمخوار بسیار متشکر هستم.


نظر شما



نمایش غیر عمومی
تصویر امنیتی :