fanavaran
آخرین اخبار
   
    کد خبر : 37101
    تاریخ انتشار : 11 آبان 1392 11:45
    تعداد بازدید : 589

    به فکر یک سقفیم

    ما صدای دیگرانیم. بزرگترهای مان یادمان دادند تا جایی که می توانیم، سلایق و نظر خود را پشت قلم های مان نگه داریم و اجازه ندهیم آنچه می نویسیم تحت تاثیر خواسته و نظر خودمان باشد. شدیم صدای جامعه؛ گاهی صدای اقلیت، گاهی صدای اکثریت. همیشه خواستیم آنچه را که مردم می خواهند بدانند یا بگویند را بنویسیم. سخت بوده. نه اینکه امروز و دیروز سخت بوده باشد. همیشه سخت بوده. همیشه دلیلی برای ننوشتن تمام حقیقت وجود دارد چون سیاست بازی ای است با دیوارها و پرده های بلند. چند سالی است بیشتر از همیشه به ما سخت می گذرد؛ از سخت تر نوشتن گرفته تا بحران اقتصادی که مانند دیگران گریبان ما را هم گرفته. پایان دهه هشتاد، آغاز کابوسی بود که امید داشتیم با آغاز دهه 90 از آن بیدار شویم.

    شبنم کهن چی

    پیش از کابوس‌مان دلگرم بودیم که جایی هست برای کنار هم بودن در روزهای سخت. برای اینکه پیشکسوت‌ها را ببینیم و نوشتن را بیشتر یاد بگیریم. داستان‌های تکراری بیمه نشدن و چند ماه یک بار حقوق گرفتن و دعواها و شکایت‌ها را می‌توانیم بازگو کنیم. جایی هست که از نظر حقوقی با پیچ و خم کارمان آشنایمان کند و در روزهای سخت پشت‌گرمی‌مان باشد. جایی برای صنف ما؛ صنف روزنامه‌نگاران.
    اما عمر انجمن صنفی ما به روزهای سخت‌مان قد نداد. سال 88 انجمن صنفی روزنامه‌نگاران تعطیل شد. ما ماندیم پراکنده، بدون هیچ سقفی که بتوانیم زیر آن جمع شویم و از حقوق خود دفاع کنیم. از سال 88 تا امروز، روزنامه‌نگاران کم سختی ندیدند اما آغاز کار دولت یازدهم، امیدوارمان کرده تا بتوانیم دوباره دور هم جمع شویم. هر چند رییس دولت جدید، دکتر روحانی در نخستین نشست خبری خود به روزنامه‌نگاران گفت تلاش می‌کند این انجمن را احیا کند اما به تازگی دوباره حاشیه‌هایی مبنی بر غیرقانونی بودن فعالیت انجمن صنفی روزنامه‌نگاران آغاز شده است. حالا ما نگران، منتظر تصمیم نهایی هستیم. آیا قرار است دوباره زیر یک سقف جمع شویم؟


    نظر شما



    نمایش غیر عمومی